« Ұлыларды отбасында шынықтырған: тұлғалардың отбасылық мектебі»
Әлемді өзгерткен ұлы тұлғалардың бәрі бір жерден бастау алды. Ол – зертхана емес, ол – университет те емес. Ол – кешкі ас ішілетін қарапайым үстел. Біз бүгін Абайдың даналығы, Алаштың айбыны туралы көп айтамыз. Бірақ олардың бойындағы сол «код» қайдан келді? Оны кім жазды?
Бүгінгі таңда біз оқу мәдениетін «курстар» мен «тренингтерден» іздейміз. Бірақ нағыз оқу мәдениеті –бұл диплом емес, бұл – қабырғадағы кітап сөресі және үйдегі әңгіме.
Абайдың мысалы: Құнанбай қатал болды, бірақ Абайды «Абай» қылған –Зере әжесінің ертегісі мен Ұлжан ананың сабыры. Неге? Өйткені олар Абайдың санасына ақпаратты емес, құндылықты құйды.
Мәшһүр Жүсіптің мысалы: Ол 9 жасында елдің шежіресін жатқа білді. Неге? Өйткені оның отбасында тарихты білу – тыныс алумен тең еді».
Алаш зиялыларының бізге қалдырған ең үлкен сабағы – «Оқу – бұл азаттық». Олардың отбасында кітап оқу – жай ғана хобби емес, ол елді сақтап қалудың жалғыз жолы болды.
Елестетіңізші, егер біз жұмыстан шаршап келгенде баламызға «Кітап оқы!» деудің орнына, өзіміз кітап ұстап отырсақ? Бұл – Алаш идеясының заманауи көрінісі. Оқу мәдениеті – бұл бұйрық емес, бұл – үлгі.
Мен бүгін сіздерге үш қарапайым қадам ұсынамын:
1. «Зере мектебі»: Бүгін үйге барғанда балаңызға немесе жақыныңызға гаджетсіз 15 минут уақыт бөліп, бір аңыз немесе тарих айтып беріңіз.
2. «Алаш сөресі»: Үйіңіздің ең көрінетін жеріне бір жақсы кітап қойыңыз. Ол үнсіз тұрып-ақ тәрбиелейді.
3. «Абай үндестігі»: Ұжымда бір-бірімізбен тек жұмысты емес, оқыған дүниемізді бөлісейік».
Отбасы күні –бұл тек дастарқан басындағы мереке емес. Бұл – біздің кім екенімізді және кімді тәрбиелеп жатқанымызды еске түсіретін күн. Абайды Зере тәрбиелесе, ертеңгі Абайларды тәрбиелейтін –біздің бүгінгі оқу мәдениетіміз.
Кітап ашылған үйде – сана ашылады. Мерекелеріңізбен!
